Προβλέψιμος πλέον ο μετεγχειρητικός χρόνος ανάρρωσης

Το τεστ ανιχνεύει τις αφανείς αντιδράσεις του ανοσοποιητικού συστήματος σε κυτταρικό επίπεδο, εκτιμώντας έτσι τον αναμενόμενο χρόνο ανάρρωσης.

Κάθε χρόνο παγκοσμίως γίνονται πάνω από 200 εκατομμύρια εγχειρίσεις. Αν και οι περισσότερες δεν θεωρούνται σοβαρές, συχνά προκαλούν φλεγμονές, με συνέπεια να παρατείνεται η περίοδος ανάρρωσης του ασθενούς. Πολύ συχνά δεν είναι σε θέση οι γιατροί να γνωρίζουν πόσο γρήγορα θα αναρρώσουν οι ασθενείς. Οι επιστήμονες δεν έχουν ακόμη κατανοήσει επαρκώς γιατί μερικοί άνθρωποι ανακάμπτουν γρήγορα (π.χ. μέσα σε μία εβδομάδα), ενώ άλλοι - μετά την ίδια ακριβώς επέμβαση - μπορεί να καθυστερούν πολύ περισσότερο να αναρρώσουν.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή μικροβιολογίας - ανοσολογίας Γκάρι Νόλαν και τον αναισθησιολόγο Μπράις Γκοντιλιέρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνια, ανέλυσαν δείγματα αίματος από 32 ασθενείς ηλικίας 50 έως 80 ετών, οι οποίοι είχαν κάνει ορθοπεδική εγχείρηση. Οι ερευνητές ανακάλυψαν «σήματα» στα κύτταρα, τα οποία δίνουν ενδείξεις για το πόσο γρήγορα θεραπεύεται μια χειρουργημένη περιοχή.       

Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, ομάδα βιοχημικών δεικτών αποτελεί ανοσολογική «υπογραφή» ανάρρωσης και είναι διαφορετική για τον κάθε ασθενή. Οι δείκτες μπορούν να μετρηθούν 24 ώρες μετά την χειρουργική επέμβαση. Όταν η δραστηριότητα στη συγκεκριμένη ομάδα ανοσο-κυττάρων είναι έντονη, τότε η ανάκαμψη θα είναι αργή, ενώ αντίθετα αν η δραστηριότητα είναι χαμηλή, τότε η ανάρρωση θα είναι ταχεία.       

Οι ερευνητές ευελπιστούν ότι θα καταφέρουν τελικά να αναπτύξουν ένα τεστ που θα γίνεται πριν την εγχείρηση και θα προβλέπει κατά προσέγγιση τον χρόνο ανάκαμψης του ασθενούς μετά την επέμβαση. Με αυτό τον τρόπο, θα εντοπίζονται οι ασθενείς για τους οποίους η χειρουργική επέμβαση μπορεί να έχει μεγαλύτερους κινδύνους από ό,τι οφέλη.     

Από ελληνικής πλευράς, στην ανακάλυψη συμμετείχαν οι ερευνήτριες Γκαμπριέλα Φραγκιαδάκη και Μόνικα Νικολάου του Τμήματος Μικροβιολογίας και Ανοσολογίας του Πανεπιστημίου Στάνφορντ.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό «Science Translational Medicine».

Σύνταξη: Μαρία Τσαγγάρη

Πηγή: ΑΠΕ