Με βιοανάδραση θεραπεύονται χρόνιοι πονοκέφαλοι στα παιδιά

Η ομάδα του νοσοκομείου δούλεψε, μεταξύ άλλων, στο γεγονός ότι ο συνδυασμός του να μαθαίνουν τα παιδιά να χαλαρώνουν με το να βλέπουν τους εαυτούς τους σε μια κατάσταση ελεύθερη από τον πονοκέφαλο, θα ενίσχυε την ικανότητά τους να αντιμετωπίσουν τους πονοκεφάλους τους.

Η μελέτη έγινε με δέκα παιδιά, των οποίων η μέση συχνότητα πονοκεφάλων ήταν 17 μέρες το μήνα – ο κάθε πονοκέφαλος διάρκειας 19 ωρών αν στο παιδί δεν εχορηγείτο φάρμακο. Με φάρμακα, η διάρκεια μειώνεται κατά μέσο όρο στις έξι ώρες, αλλά το φάρμακο δεν μείωσε τη συχνότητα των πονοκεφάλων. Στην αρχική συνάντηση, τα παιδιά έβγαλαν φωτογραφίες κάνοντας διάφορους μορφασμούς, από χαρά σε ανυπόφορο πόνο. Οι εικόνες αυτές συνδυάζονταν τότε με γραφικά που απεικόνιζαν τον πόνο. Έπειτα, τα παιδιά καθοδηγούνταν στη διάρκεια 10 συναντήσεων στην εξάσκηση της χαλάρωσης μέσω βιοανάδρασης και στο να συνδυάζουν την επιτυχή χαλάρωση με της ελεύθερες από πόνο εικονικές φωτογραφίες του εαυτού τους.

Στη διάρκεια της κάθε συνάντησης, τα παιδιά καθοδηγήθηκαν να κοιτάζουν την οθόνη και να προσπαθούν να χαλαρώσουν, καθώς έβλεπαν εικονικές αναπαραστάσεις του εαυτού τους και του πόνου τους. Η παρουσίαση τούς πήρε από κατάσταση πόνου σε κατάσταση χαλάρωσης χωρίς πόνο.

Η επιτυχής χαλάρωση μετρήθηκε μέσω μείωσης της Γαλβανικής Αντίδρασης του Δέρματος (GSR), η οποία αντικατοπτρίζει τις αλλαγές στη συναισθηματική κατάσταση ενός ατόμου που παρακολουθείται με ηλεκτρόδια.

Εννέα από τα παιδιά ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα 10 συναντήσεων και ανέφεραν ότι ο πόνος τους μειώθηκε και η ποιότητα ζωή τους βελτιώθηκε σημαντικά, όταν ρωτήθηκαν στον ένα και στους τρεις μήνες μετά τη θεραπεία. Οι περισσότεροι δήλωσαν μάλιστα ότι εφάρμοσαν τις νεοαποκτηθείσες τους δεξιότητες χαλάρωσης και απεικόνισης και εκτός εργαστηρίου.

Οι ερευνητές σημείωσαν, επίσης, ότι «σε όλα τα μέτρα έκβασης, δεν διαπιστώθηκαν οποιεσδήποτε διαφορές μεταξύ των ασθενών με ημικρανίες και αυτών με πονοκεφάλους που προκαλούνται από το στρες». Οι ερευνητές αναφέρουν ότι το σύστημά τους, συνδυάζοντας δηλαδή την βιοανάδραση με την εικονική πραγματικότητα, «είναι εφικτό να χρησιμοποιηθεί παιδιατρικά» και συνεχίζουν την έρευνά τους.