Η εθνική αυτοδιάθεση τoυ παλαιστινιακού λαού

Το Εθνικό Κίνημα των Παλαιστινίων για αυτοδιάθεση είχε την ατυχία να εμπλακεί στα γρανάζια του Βρετανικού ιμπεριαλισμού, όταν στις αρχές του 20ου αιώνα η Βρετανία επιχείρησε να προβεί στην εκπλήρωση δυο κύριων στρατηγικών αντικειμενικών σκοπών και ενός δευτερεύοντος: Από την μια, να ικανοποιήσει σημαίνοντες Εβραίους που διαβιούσαν στις ΗΠΑ, οι οποίοι με την σειρά τους θα έπειθαν την αμερικανική κυβέρνηση να εισέλθει στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο και από την από την άλλη, να πείσει του Εβραίους της Ρωσίας να κινηθούν διπλωματικά για να μην αποχωρήσει η χώρα από τον πόλεμο.

Επιπρόσθετα, η Βρετανική κυβέρνηση του Λόιντ Τζόρτζ κατέληξε στο συμπέρασμα πως ένα προτεκτοράτο υπό απόλυτη σιωνιστική κυριαρχία στην Παλαιστίνη θα λειτουργούσε ως γεωπολιτική θωράκιση των ανατολικών διόδων της διώρυγας του Σουέζ διασφαλίζοντας παράλληλα τις θαλάσσιες συγκοινωνίες προς την Ινδία.

Συναφώς, το Νοέμβριο του 1917 η Βρετανία δεσμεύτηκε για την δημιουργία εβραϊκής «εθνικής εστίας» στην Παλαιστίνη, η οποία παρά τις περί αντιθέτου διαβεβαιώσεις έγινε κράτος. Τα επακόλουθα; Εντείνεται ο σιωνιστικός εποικισμός της Παλαιστίνης με αποτέλεσμα συγκρούσεις που οδήγησαν σε εμφύλιο πόλεμο μεταξύ Εβραίων και Αράβων το 1947. Μπροστά στο επιφαινόμενο αδιέξοδο η Βρετανία κατέφυγε στον ΟΗΕ για να επιλύσει τα αδιέξοδα που η ίδια δημιούργησε στην Παλαιστίνη. Οι Παλαιστίνιοι δεν αποδέχτηκαν το σχέδιο διχοτόμησης της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ (29 Νοεμβριου 1947), αφού ήταν καταφανώς άδικο. Ενώ αποτελούσαν το 70 τοις εκατό του πληθυσμού του παραχωρείτο το 44 τοις εκατό του εδάφους, ενώ στους Εβραίους το 56. Την ίδια ώρα, στο προτεινόμενο Εβραϊκό Κράτος οι Εβραίοι θα ήταν μειοψηφία έναντι των Αράβων (499 χιλιάδες έναντι 509 περίπου). Η συνέχεια είναι γνωστή. Τον Μάιο του 1948 ξέσπασε ο πρώτος Αραβοϊσραηλινός πόλεμος με αποτέλεσμα εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι να εκδιωχθούν από τις πατρογονικές τους εστίες και να μετατραπούν σε πρόφυγες προς αναζήτηση κράτους. 

Η σύγκρουση συμφερόντων που η Βρετανία δημιούργησε στην Παλαιστίνη είναι μοναδική στην ιστορία των διεθνών σχέσεων. Το συγκρουσιακό παιχνίδι που έχει στηθεί στη Μέση Ανατολή θα προκαλούσε ακόμη 5 Αραβοϊσραηλινούς πολέμους και άλλες τόσες τοπικές κρίσεις. Με άλλα λόγια, η Βρετανία προήγαγε την αυτοδιάθεση των Εβραίων εις βάρος των γηγενών Παλαιστινίων, της πλειοψηφούσας κοινότητας στην Παλαιστίνη. 

Στρέφοντας την προσοχή μας στις πρόσφατες εξελίξεις, όλοι αντιλαμβάνονται ότι η δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους, το οποίο θα βρίσκεται δίπλα από το εβραϊκό κράτος είναι πλέον επιτακτική ανάγκη. Ήδη, η Σουηδία έχει αναγνωρίσει το παλαιστινιακό κράτος, ενώ μη δεσμευτικά ψηφίσματα για αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους έχουν εγκριθεί από τη Γαλλία, την Ιρλανδία, την Ισπανία και τη Βρετανία. Μάλιστα, ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Λοράν Φαμπιούς δήλωσε ότι η Γαλλία θα προχωρησει σε de jure αναγνώριση του Κράτους της Παλαιστίνης, έστω και αν αυτό δεν γίνει εφικτό μέσω διαπραγματεύσεων.

Σε κάθε περίπτωση η διεθνής κοινότητα πρέπει να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να αποκαταστήσει μια διεθνή αδικία που υφίσταται εδώ και δεκαετίες, συνειδητοποιώντας παράλληλα ότι η λύση των δυο κρατών είναι η μόνη λύση για διευθέτηση της μαχρόχρονης Αραβοϊσραηλινής διένεξης.