Βρετανία: μια αμφίρροπη μάχη

Μαζί με τη δημοσιοποίηση των πρώτων προεκλογικών αφισών από τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, είχαμε και την πρώτη ανταλλαγή πυρών επί βασικών θεμάτων πολιτικής που θα απασχολήσουν πολιτικούς, πολίτες, δημοσιογράφους, οικονομολόγους και επιχειρηματίες.

Αυτά τα πρώτα πυρά εστίασαν σε γνωστές θέσεις των δύο πλευρών, που ξεφεύγουν από τα κομματικά όρια και ανάγονται στη σφαίρα της πολιτικής ιδεολογίας. «Δεν μπορούν οι Βρετανοί να εμπιστευθούν τους Εργατικούς με τη σωστή διαχείριση των οικονομικών», είναι το επιχείρημα που επικαλέστηκαν ξανά οι Συντηρητικοί. «Υπό μία νέα κυβέρνηση Συντηρητικών θα διαλυθεί το Εθνικό Σύστημα Υγείας NHS», αντέτεινε στην πρώτη δημόσια προεκλογική τοποθέτησή του ο αρχηγός των Εργατικών.

Μαζί με την οικονομία και τη δημόσια υγεία αυτή η προεκλογική περίοδος αναμένεται να περιλαμβάνει αναρίθμητες αντιπαραθέσεις επί της θέσης της Βρετανίας στην ενωμένη Ευρώπη, ένα ζήτημα που εμπεριέχει το μεταναστευτικό και βάζει στο πλάνο και τα υπόλοιπα κόμματα, το UKIP του Νάιτζελ Φάρατζ και (λιγότερο) το απαξιωμένο για την ώρα κόμμα των Φιλελεύθερων Δημοκρατών.

Αναπόφευκτα στο διάστημα που μεσολαβεί έως τις εκλογές θα υπάρξουν και επιθέσεις επί προσωπικού. Οι Συντηρητικοί μοιάζουν να υπερισχύουν σε αυτή την άτυπη μάχη των προσωπικοτήτων των ηγετών, καθώς ο Εντ Μίλιμπαντ πασχίζει να πείσει όσους δεν έχουν ήδη αποφασίσει να στηρίξουν τους Εργατικούς. Η παλαιά Αγγλία έχει επίσης «αγαπήσει» την καρικατούρα του παραδοσιακού Άγγλου που αντιπροσωπεύει ο αμφιλεγόμενος κατά τα λοιπά κ. Φάρατζ, που μοιάζει ικανός να ανατρέψει μόνος του το εθνικό πολιτικό σκηνικό δεκαετιών, εκμεταλλευόμενος και το γενικότερο ευρωσκεπτικιστικό ρεύμα σε όλη την ήπειρο.

Οι οπισθοδρομικές ιδέες του ηγέτη του UKIP και ακόμα περισσότερο ορισμένων στελεχών του κόμματος επί πολλών τομέων πολιτικής, αποτελούν την πιο πειστική απόδειξη για το πόσα διακυβεύονται σε αυτές τις εκλογές.

Πάντα στην αρχή κάθε προεκλογικής εκστρατείας όλοι περιγράφουν την επικείμενη εκλογική διαδικασία ως την κρισιμότερη για τη χώρα. Αυτή τη στιγμή, όμως, στις αρχές ενός νέου έτους γεμάτου ερωτηματικά, ανησυχίες, αβεβαιότητα για όλο τον πλανήτη, μοιάζει πράγματι η Βρετανία (όπως και η Ελλάδα και η Ισπανία και άλλες χώρες) να βρίσκεται ενώπιον μιας κρίσιμης εκλογικής διαδικασίας – μιας διαδικασίας που μπορεί να καθορίσει αν η χώρα θα είναι σε λίγο καιρό εντός ή εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, αν το χάσμα ανισότητας σε μια κοινωνία δύο ταχυτήτων θα συνεχίσει να διευρύνεται ή αν μπορεί να συρρικνωθεί, αν η ανοιχτή κοινωνία των προηγούμενων δεκαετιών υπάρχει κίνδυνος να γίνει κοινωνία αποκλεισμού, αν οι δημοσιονομικές και οικονομικές προκλήσεις θα αντιμετωπιστούν υπεύθυνα και με μέτρο ή αν θα ακολουθηθούν ακραίες πολιτικές από όποιον και αν νικήσει.

Μια νίκη των Συντηρητικών και μια σημαντική ενίσχυση του UKIP θα τονώσει παράλληλα και τη θέση των αντίστοιχων δυνάμεων στην υπόλοιπη Ευρώπη. Μια επικράτηση των Εργατικών ενδεχομένως να ενθαρρύνει τις ευρωπαϊκές δυνάμεις που αντιτίθενται στην επιβαλλόμενη πολιτική λιτότητας, αν και ο κ. Μίλιμπαντ διστάζει να αναλάβει τον ρόλο του «διεμβολιστή» της ευρωπαϊκής επικρατούσας ιδεολογίας.

Για να έχουμε μια σαφέστερη εικόνα για το πού βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή, τέσσερις μήνες πριν από τις εκλογές, ο μέσος όρος των δημοσκοπήσεων του Δεκεμβρίου δίνει στους Εργατικούς ποσοστό 34% στην πρόθεση ψήφου, 31% στους Συντηρητικούς, 15% στο UKIP, 8% στους Φιλελεύθερους Δημοκράτες και 5% στους Πρασίνους.

Πάντως, από τα επτά γραφεία στοιχημάτων στη Βρετανία που δίνουν στους πελάτες τους την ευκαιρία να ρίξουν τα χρήματά τους στις πιθανότητες για την επόμενη κυβέρνηση της χώρας, τα τέσσερα θεωρούν πιο πιθανό στην εξουσία να παραμείνουν οι Τόρις, είτε μόνοι τους είτε σε μια επανάληψη του συνασπισμού με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες. Αν μη τι άλλο, αμφίρροπη η μάχη.