Οι Ελληνοαμερικανοί μαθαίνουν να κάνουν υπερβάσεις

Υπάρχουν πολλές γνωστές αλλά κι ανέκδοτες ιστορίες που στηρίζουν αυτόν τον ισχυρισμό, τον οποίο βέβαια δεν αμφισβητεί πλέον κανένας πολιτικός ηγέτης στην Αθήνα. Κάποτε, η ηγεσία των Μακεδονικών Οργανώσεων της Αμερικής επισκέφθηκε μέλος του Κογκρέσου για να εξηγήσει τις ελληνικές θέσεις. Μαζί τους ήταν και δύο στελέχη κυπριακών οργανώσεων, που τους σύστησαν το βουλευτή. Μετά από διάλεξη μίας ώρας, ο βουλευτής τους ευχαρίστησε, αλλά ζήτησε από τους Ελληνοκύπριους να παραμείνουν, για να συζητήσουν τάχα κάποιο άλλο θέμα. Στην πραγματικότητα τους κράτησε για να του πουν με τρεις προτάσεις, τι πρέπει να κάνει για το Μακεδονικό, γιατί από τη προηγούμενη «διάλεξη» δεν συγκράτησε τίποτε... Ακόμη μία ενδιαφέρουσα ιστορία είναι η ανακοίνωση από τον Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ σε συνέδριο της ΠΣΕΚΑ σχετικά με την απελευθέρωση των έξι βορειοηπειρωτών στελεχών της «Ομόνοιας».

Ο ηγετικός αυτός ρόλος των Κυπρίων κι η αναγνώρισή του από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις έχει επίσης εν πολλοίς να κάνει – πέραν της αποτελεσματικότητας, της εμπειρίας και των διασυνδέσεων με τα κέντρα αποφάσεων – και με τη μη κομματικοποίηση. Η ηγεσία της κυπριακής κοινότητας των ΗΠΑ από τις πρώτες στιγμές μετά την εισβολή, ορθώς ποιούσα, χάραξε τη γραμμή «στηρίζουμε και συνεργαζόμαστε με κάθε νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο, την κυβέρνησή του και τις πολιτικές δυνάμεις της Κύπρου, στο πλαίσιο του κοινού αγώνα». Το δόγμα αυτό τηρείται με θρησκευτική ευλάβεια μέχρι σήμερα, ανεξαιρέτως προσωπικών και πολιτικών προτιμήσεων που σίγουρα κι εύλογα υπάρχουν και μάλιστα η προσφορά αυτή της Κυπριακής Παροικίας έχε αναγνωριστεί από όλους και καθένα χωριστά τους προέδρους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κι όχι μόνον αυτούς, αλλά και τους πρωθυπουργούς και υπουργούς της Ελλάδας.

Στο μη κυπριακό (και πολυπληθέστερο) κομμάτι της Ελληνοαμερικανικής Κοινότητας, δυστυχώς η πολιτική κουλτούρα δεν είναι η ίδια. Οι ιστορικοί διχασμοί της Ελληνοαμερικανικής Κοινότητας (που αντικατόπτριζαν αντίστοιχους τους εθνικού κορμού) πηγαίνουν πίσω στον Εθνικό Διχασμό του 1920-22 (Βενιζελικοί – Βασιλικοί), συνεχίστηκαν στον εμφύλιο, στον αντιδικτατορικό αγώνα και μετά το 1974, μετριάστηκαν μεν σε ένταση, όμως συνεχίστηκαν με την μορφή κομματικών αντιπαραθέσεων/ προτιμήσεων. Για παράδειγμα, αρκετοί ηγετικοί παράγοντες της Ομογένειας άσκησαν σοβαρή κριτική στην κυβέρνηση Παπανδρέου (1981-89), όταν ήταν σε διαμάχη με την κυβέρνηση Ρήγκαν. Ως αποτέλεσμα, με εξαίρεση εκείνους τους ηγετικούς παράγοντες της Ελληνοαμερικανικής Κοινότητας οι οποίοι συνεργάζονταν με τους Κύπριους στο λόμπι (πχ Άντριου Άθενς) οι υπόλοιποι βοηθούσαν τις ελληνικές κυβερνήσεις μόνο όταν στην εξουσία βρισκόντουσαν οι φιλικές προς αυτούς δυνάμεις.
Η πρόσφατη επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ στις ελληνικές εκλογές αποτέλεσε σοκ για κάποιους επιφανείς παράγοντες της Ελληνοαμερικανικής Κοινότητας (που στη συντριπτική της πλειοψηφία είναι συντηρητική). Για αρκετές μέρες στέκονται αναποφάσιστοι, ενώ βλέπουν ότι η Ελλάδα πιέζεται έντονα από τους Ευρωπαίους κι η μόνη χώρα που μπορεί να δώσει χέρι βοήθειας είναι οι ΗΠΑ.

Χρειάστηκαν αρκετές δημόσιες δηλώσεις/παρεμβάσεις του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα και αξιωματούχων της κυβέρνησής του, αλλά και η εκστρατεία συγκέντρωσης υπογραφών του Συμβουλίου Ελληνοαμερικανικής Ηγεσίας (HALC) στο οποίο πρωτοστατούν Κύπριοι, για να κινηθούν οι τρείς δημοκρατικοί βουλευτές και να στείλουν επιστολή στον Ομπάμα, ζητώντας του να σταθεί στο πλευρό της Ελλάδας. Και έπονται κι άλλες κινήσεις.

Το κατά πόσο η υπέρβαση αυτή θα επιβάλει επιτέλους ανάλογο δόγμα με αυτό που καθορίζει τις σχέσεις της Κυπριακής Παροικίας των ΗΠΑ με τη Λευκωσία απομένει να φανεί στην πράξη. Κι οπωσδήποτε θα εξαρτηθεί κι από τις επαφές που θα έχει ο Έλληνας πρωθυπουργός, ο υπουργός Εξωτερικών κι άλλα κυβερνητικά στελέχη με την Ομογένεια κι ο συνεχής διάλογος κι επικοινωνία που θα πρέπει να υπάρχει με στόχο την ύπαρξη μιας πλήρους κατανόησης στα θέματα που σχετίζονται με τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις.