Τα δύο μέτωπα του Α. Τσίπρα

Μια κινητικότητα αρκετά διαφοροποιημένη από καταστάσεις ανάλογες, καθώς για την ώρα τουλάχιστον η συζήτηση με τους Ευρωπαίους γίνεται επί θεμάτων αιχμής της ελληνικής ατζέντας ακόμα και με τις επικρίσεις που αυτά δέχονται.

Το θέμα του χρέους (με όλες τις πιθανές μεθόδους και τεχνικές για απομείωση του),ο τερματισμός ή αρχικά η χαλάρωση της λιτότητας σε μια χώρα με στρατιές ανέργων, που έχει απολέσει περίπου το 25% του ΑΕΠ της και η ραχοκοκαλιά της οικονομίας της έχει διαλυθεί από τις κατά γενική ομολογία αποτυχημένες πολιτικές που επέβαλλαν τα μνημόνια, δίνουν τον τόνο για τις προτεραιότητες που η Ελλάδα θέτει κατ΄αρχή σε αυτό τον γύρο των διαβουλεύσεων με τους Εταίρους.

Η ανοικτή και δημόσια αυτή διαπραγμάτευση γίνεται την ώρα που είναι σε πλήρη εξέλιξη ένας διπλός μαραθώνιος επαφών και διαβουλεύσεων στις Ευρωπαϊκές Πρωτεύουσες τόσο του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, όσο και του Υπουργού Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη.

Η Ευρώπη, όπως διαμηνύουν ελληνικές κυβερνητικές πηγές τουλάχιστον, άρχισε μετά από 5 χρόνια να συζητά και να ακούει για την «καρδιά του ελληνικού προβλήματος». Το καταλυτικό εκλογικό αποτέλεσμα, η άνοδος μαζικών διεκδικητικών κινημάτων σε όλη την Ευρώπη, «η αλτερνατίβα» που προετοιμάζουν οι Podemos στην Ισπανία, ο «φόβος» της Μαρί Λεπέν στην Ευρώπη, αλλά κυρίως το γεγονός ότι ο αποπληθωρισμός και η ύφεση πλήττουν την «καρδιά της Ευρώπης», δημιουργούν σε μια πρώτη φάση προϋποθέσεις τουλάχιστον για «να μιλήσουν οι Έλληνες και να ακουστούν προσεκτικά όσα θα πουν».

Βέβαια συνολική αλλαγή της στάσης της Ευρώπης και πρωτίστως του Βερολίνου που ελέγχει όλες τις εξελίξεις δεν πρόκειται να υπάρξει, τουλάχιστον άμεσα και αυτό το αντιλαμβάνεται και η νέα Ελληνική Κυβέρνηση η οποία ταυτόχρονα οργανώνει και τους ελιγμούς της και πρωτίστως για να διατηρήσει υψηλή την δημοτικότητα και την επιρροή της και στο εσωτερικό μέτωπο. Αυτό που δεν πρέπει να αγνοηθεί είναι το γεγονός ότι με επιμονή και με στήριγμα τη νωπή λαϊκή εντολή, η ελληνική πλευρά επιδιώκει και διεκδικεί αλλαγή πολιτικής από την Ευρώπη ή τουλάχιστον χαλάρωση της σκληρής και καταστροφικής λιτότητας και μιας στροφής προς την οικονομική ανάκαμψη και την ανάπτυξη. Είναι χαρακτηριστική από αυτή την πλευρά η παρέμβαση του αμερικανού προέδρου κ. Ομπάμα που εξέφρασε με σαφήνεια ότι η πολιτική της λιτότητας έχει εξαντλήσει τα όρια της.

Οι επαφές και οι διαβουλεύσεις που ακολουθούν τις επόμενες μέρες θα είναι κρίσιμες και καθοριστικές για τις διαβουλεύσεις, αλλά και για τη διαμόρφωση των αποφάσεων που θα διαμορφωθούν στη Σύνοδο Κορυφής και στη συνεδρίαση του Eurogroup.

Είναι ενδεικτικό πλέον πως παρά τις ισχυρές αντιρρήσεις που δημόσια εκφράζει η γερμανική πλευρά και την επιμονή της για την απαρέγκλιτη τήρηση του υφιστάμενου προγράμματος και την εφαρμογή των δεσμεύσεων που έχουμε αναλάβει, αφήνει ένα μικρό έστω παράθυρο, διαλόγου. Βέβαια και η ελληνική πλευρά είναι ιδιαίτερα προσεκτική στο δημόσιο λόγο της για την Γερμανία.Οι δημόσιες αντιπαραθέσεις υπάρχουν και θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν, όμως φαίνεται ότι παρασκηνιακά αργά αλλά σταθερά εκτυλίσσεται μια προσπάθεια για ένα έντιμο συμβιβασμό.  
Η Ελλάδα παλεύει και έχει ανάγκη για μια νέα συμφωνία με την Ευρώπη που θα της επιτρέπει να ανασάνει.

Όμως παράλληλα με την μεγάλη κινητικότητα που αναπτύσσεται από την νέα Κυβέρνηση στο εξωτερικό και πρωτίστως στον ευρωπαϊκό περίγυρο, η Κυβέρνηση του κ. Τσίπρα, πρέπει πλέον, πέραν των γενικών εξαγγελιών να δώσει δείγμα γραφής και στο εσωτερικό μέτωπο. Καθοριστικής σημασίας είναι προς αυτή την κατεύθυνση η ανάγνωση των Προγραμματικών Δηλώσεων της Κυβέρνησης στο τέλος αυτής της εβδομάδας που θα κορυφωθούν με την ψηφοφορία (παροχή ψήφου εμπιστοσύνης προς την Κυβέρνηση), τη Δευτέρα το βράδυ. Παράλληλα θα ανακοινωθεί και το όνομα του Προέδρου της Δημοκρατία που θα προτείνει η Κυβερνητική πλειοψηφία (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ) με στόχο να αποσπάσει τη μέγιστη δυνατή συναίνεση εντός της Βουλής ώστε να εκλεγεί με την πρώτη κιόλας ψηφοφορία(απαιτούνται 180 ψήφοι).