Ο κυνισμός της Δύσης έναντι των θυμάτων της Μεσογείου

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι οι σχολιαστές αυτοί είναι άδικοι. Πρώτον, πότε πριν οι ίδιοι ξανά έγραψαν ή είπαν κάτι για τις καθημερινές τραγωδίες στην περιοχή; Δεύτερον, δεν είναι μόνο η βρετανική πολιτική ηγεσία στην Ευρώπη η οποία δείχνει αυτό το όψιμο ενδιαφέρον μόνο τώρα που πλέον όσο και να προσπαθήσει κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί από το πρόβλημα. Και τρίτον, τουλάχιστον οι Βρετανοί σε περίοδο κρίσης πήραν τη γενναία απόφαση να περιφρουρήσουν το ποσοστό του προϋπολογισμού που αφιερώνεται στη διεθνή βοήθεια.

Θα μπορούσε κανείς να τα πει αυτά, αλλά εν τέλει ακόμα κι έτσι οι σχολιαστές έχουν δίκιο. Σε μια Ευρώπη που ψάχνει τον χαμένο της προσανατολισμό, η συζήτηση και η μέριμνα για τους ξένους και φτωχούς που δεν έχουν χρήμα να προσφέρουν, αλλά αντίθετα πεθαίνουν προσπαθώντας να ζήσουν είναι αγγαρεία. Για τους δε Βρετανούς είναι και κάτι παραπάνω: μία ακόμα όχληση στην αντιμεταναστευτική τους νιρβάνα.

Είναι λυπηρό που ο οπορτουνιστής Νάιτζελ Φάρατζ μυρίζοντας συντηρητικό αίμα στην τελική ευθεία προς τις εκλογές απέδωσε τους θανάτους στη Μεσόγειο "αποκλειστικά" στην απόφαση του πρωθυπουργού Κάμερον και του προέδρου Σαρκοζί να βομβαρδίσουν τη Λιβύη. Ακόμα κι αν για ακόμα μία φορά η Δύση πρόδωσε τους ανθρώπους που θεωρητικά ήθελε να προστατεύσει, ο προεκλογικός κυνισμός του ευρωσκεπτικιστή πολιτικού είναι σοκαριστικός.

Δυστυχώς όμως η ιστορία δε δικαιώνει τον κ. Κάμερον. Η απροθυμία της Βρετανίας να χρηματοδοτήσει ένα πρόγραμμα προληπτικής έρευνας και διάσωσης στη Μεσόγειο που θα διαδεχόταν το ιταλικό Mare Nostrum την αφήνει εκτεθειμένη. Το επιχείρημα ότι αν οι πρόσφυγες ξέρουν πως θα διασωθούν δε θα το σκεφτούν δεύτερη φορά πριν αποτολμήσουν το επικίνδυνο λαθραίο ταξίδι είναι ενδεικτικό μίας εκ των πιο επικίνδυνων τάσεων της σύγχρονης πολιτικής: αν δεν μπορείς να λύσεις ένα πρόβλημα που αφορά μια ομάδα ανθρώπων καλύτερα να γενικεύσεις και άσε τους πιο αδύναμους στην τύχη τους.

Με βάση αυτό, σημειώνουν οι ακόμα πιο καυστικοί από τους Βρετανούς σχολιαστές, η σπουδή με την οποία ο κ. Κάμερον εξέφρασε τη συντριβή του για τη "σκοτεινή μέρα" της Ευρώπης και ανακοίνωσε την επιθυμία εύρεσης λύσης δεν μπορεί παρά επίσης να θεωρηθεί έως ένα βαθμό άσκηση περιορισμού της ζημιάς στη φήμη της βρετανικής κυβέρνησης.

Ακόμα και τώρα όμως ο πρωθυπουργός αρνείται να δώσει την ένθερμη στήριξή του σε μια οργανωμένη ενισχυμένη μόνιμη ευρωπαϊκή επιχείρηση έρευνας και διάσωσης. Και εδώ προκύπτει κι άλλος χώρος πρόσφορος για κατηγορίες προεκλογικής σκοπιμότητας: η πλήρης στήριξη μιας τέτοιας επιχείρησης που θα μπορούσε θεωρητικά να φέρει περισσότερους μετανάστες και πρόσφυγες στη Βρετανία θα ήταν μία ακόμα σταγόνα αίμα από το σώμα των Τόρις που θα ικανοποιούσε τη δίψα του κ. Φάρατζ και των ομοϊδεατών του.

Στη θέση του κ. Κάμερον θα μπορούσαν να τοποθετηθούν και άλλοι ηγέτες της ΕΕ. Η ουσία τελικά έγκειται μάλλον περισσότερο στο πώς αντιδρούν οι πολίτες στη Βρετανία και σε κάθε Βρετανία - μέχρι να ενοχλείται ο καθένας μας για τον κάθε πρόσφυγα που χάνει τη ζωή του στη Μεσόγειο ή αλλού τουλάχιστον τόσο όσο ενοχλείται με τον μετανάστη που μετακομίζει δίπλα του, το ενδιαφέρον μας για τέτοιου είδους τραγωδίες θα είναι περιστασιακό και τελικά κυνικό