12 χιλιάδες δολάρια μακριά από τη ...γη της Επαγγελίας

12 χιλιάδες δολάρια μακριά από τη ...γη της Επαγγελίας. Μπορεί κανείς να σταματήσει το ρεύμα; Σοκαριστικές εικόνες μεταναστών στα σύνορα της Συρίας και του Ιράκ. Ταλαντεύονται μεταξύ ελπίδας και απελπισίας. Ενας από τους χιλιάδες ανθρώπους που διακυνδεύουν τη ζωή τους για ένα καλύτερο μέλλον, είναι και ο Οσμάν. Κατάγομαι από τη Σιέρα Λεόνε. Ηρθα στην Κύπρο αναζητώντας πολτικό άσυλο, μου εξιστορεί απο το μπλοκ 10 στις κεντρικές φυλακές. Οι αρχές, απέρριψαν το αίτημά του και τον πέταξαν στην φυλακή. Τρία χρόνια χωρίς δίκη. Η μαρτυρία του συγκλονίζει. Ξετυλίγοντας το κουβάρι του δικού του γολγοθά, συνεχίζει: «Ήρθα στην Κύπρο, τον Δεκέμβριο του 2000, μέσω των κατεχομένων. Παράνομα. Πέρασα σε έδαφος που ελέγχει η Κυπριακή Δημοκρατία τον Ιούνιο του 2001. Παράνομα. Συνελήφθηκα την ίδια μέρα και κατηγορήθηκα για παράνομη είσοδο. Στην έκθεσή της, τον Απρίλιο 2008, η Γενική Γραμματέας της Διεθνούς Αμνηστείας, Irene Khan, παραδίδοντας την έκθεση για τα ανθρώπινα δικαιώματα, σε 150 χώρες,  εκθέτει την Κύπρο,  για μακρόχρονη κράτηση μεταναστών η οποίοι αιτήθηκαν άσυλο. Εκανε μάλιστα ιδιαίτερη αναφορά στην κράτηση του Οσμάν απο τη Σιέρα Λεόνε ο οποίος μπήκε παράνομα στη χώρα. Όπως αναφέρεται, η αιτήσή του απορρίφθηκε ενώ ο ίδιος δεν ενημερώθηκε ποτέ, ούτε είχε την ευκαιρία να μιλήσει. Όπως εξιστορεί ο Οσμάν, οι αρχές αποπειράθηκαν να τον διώξουν τον Δεκέμβριο του 2005 στη Γκάνα. Οι αρχές στην Γκάνα αρνήθηκαν να τον δεχτούν και η αστυνομία τον έφερε πίσω στην Κύπρο. Τέθηκε ξανά υπο κράτηση μέχρι που αφέθηκε ελεύθερος. Παντρεύτηκε, έκανε παιδί και έφυγε απο την Κύπρο. Απο το έτος 2008 οι Κυπριακές αρχές έχουν αφήσει ελεύθερους και τους 20 μετανάστες που ήταν υπο κράτηση για μακρά περίοδο στο μπλοκ 10 στις κεντρικές φυλακές.

Τα όνειρα συνεχίζονται στη Συρία

Στον προσφυγικό καταυλισμό SAITA ZEINAB στη Συρία. Βγαίνοντας απο τον Ερυθρο Σταυρό συνάντησα την κυρία Ακιλα Χαίτι. Έφυγε απο το Ιράκ στις 24 Σεπτεμβρίου 2005 μετά τον πόλεμο. Μητέρα τριών κοριτσιών, ανήμπορη να αντιδράσει στις κακουχίες έψαξε τη δική της επαγγελία. Κατάφερε και πέρασε τα σύνορα Συρίας Ιρακ με κύριο στόχο να εξασφαλίσει μια καλύτερη ζωή στα παιδιά της. Η έρευνα με οδήγησε στον δεκατριάχρονο Χάιταρ Τζάσεμ. Ενα αγόρι δεκατριών ετών. Στρέφει τη μνήμη πίσω και θυμάται την ημέρα που έφυγε ολόκληρη η οικογένειά του απο το σπίτι. «Φύγαμε με ταξίμ τρέχοντας να γλυτώσουμε απο τους βομβαρδισμούς. Μας έδιωξαν απο το Ιρακ. Εδώ, μου λέει, στον καταυλισμό, είναι πιο άνετα. Προτιμώ να μείνω εδώ μέχρι να αλλάξει η κατάσταση. Αν όλα αλλάξουν θα το σκεφτούμε να επιστρέψουμε. Ποια είναι τα ονειρά σου, τον ρωτάω. Θέλω να τελειώσω το σχολείο και να γίνω πιλότος, απαντά με αφοπλιστική ειλικρίνεια.

1,5 εκατομμύρια άνθρωποι εγκατέλειψαν τις εστίες τους

Ο πόλεμος στο Ιράκ στοίχισε τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους. 1,5 εκατομμύρια άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να ψάξουν προστασία σε γειτονικές χώρες. Ο εκπρόσωπος των Ηνωμένων Εθνών στη Δαμασκό, εξηγεί ότι: κάποιος πρέπει να αντιληφθεί ότι η Συρία είναι ίσως η μόνη χώρα η οποία για πολλά χρόνια άνοιξε τα συνορά της για τους πρόσφυγες απο το Ιράκ. Καθημερινά, τονίζει, φτάνουν στα σύνορα 2 χιλιάδες πρόσφυγες. Αφού περάσουν απ όλες τις διαδικασίες περνούν στη Συρία. Το πρόβλημα, μου λέει, είναι ότι, είτε κάποιες χώρες θα βγουν επιτέλους μπροστά και θα παραδεχτούν το πρόβλημα, αναλαμβλάνοντας και μερίδιο της ευθύνης, είτε αυτά τα φαινόμενα δεν θα σταματήσουν ποτέ να υπάρχουν. Θα έχουμε συνέχεια ανθρώπους να αναλαμβάνουν το ρίσκο στα δικά τους χέρια και να προσπαθούν να ξεφύγουν σε άλλες χώρες ακόμα και ευρωπαικές όπως η Κύπρος. Μιλώντας με την γλώσσα των αριθμών, αναφέρει ότι, το 2007, περίπου 200 χιλιάδες άνθρωποι δέχτηκαν βοήθεια Ηνωμένα Έθνη.

12 χιλιάδες δολάρια το εισιτήριο

Η προσπάθεια μας να προσεγγίσουμε ένα σύνδεσμο κοντά σε «διακινητή» απέδωσαν καρπούς, Στο καταυλισμό, συναντήσαμε τον Ομάρ. Πές μου λίγα πράγματα για τον φίλο σου, τον... Σε παρακαλώ μην λές το ονομά του μου λέει. Όχι εδώ. Για λόγους ασφαλείας. Εντάξει, απαντώ, δίνοντας του την ευκαιρία να μιλήσει. Εχει τους δικού του τρόπους να μεταφέρει ανρθώπους απο τη Συρία στην Ευρώπη.Το κόστος έχει ανέβει. Σε μεταφέρει και όταν φτάσεις στον προορισμό σου, τον πληρώνεις. Πόσα κοστίζει να βγάλεις βίζα τον ρωτάω. «12 χιλιάδες δολάρια. Αν έχεις κάποιον να σε εγγυηθεί, τον πληρώνεις όταν φτάσετε στην χώρα προορισμού. Αν δεν έχεις κάποιον να σε εγγυηθεί, τότε πληρώνεις τα μισά χρήματα εδώ στη Συρία μπροστά και τα υπόλοιπα όταν φτάσετε εκεί. Αν κάτι πάει στραβά αυτός θα έχει ήδη εξασφαλίσει τα μισά. Στην Ευρώπη υπάρχει περισσότερη ελευθερία. Γι' αυτό και προτιμούν να παν εκεί. Για παράδειγμα, εγώ είμαι Ιρακινός, έχω διαβατήριο αλλά δεν μπορώ να πάω στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Χρειάζομαι βίζα. Η Ευρώπη είναι γεμάτη πρόσφυγες απο το Ιρακ. Φεύγουν με το πλοίο. Στόχος η Τουρκία και απο εκεί επόμενος προορισμός η Ελλάδα ή Κύπρος ή Ιταλία».

Υπάρχουν «δρόμοι» μέσω θάλασσας

Πιστεύεις ότι θα σταματήσουν να έρχονται παράνομα μετανάστες στην Κύπρο; Ρώτησα ένα κρατούμενο απο τη Συρία ο οποίος βρισκόταν υπο κράτηση στο μπλοκ 10 στις κεντρικές φυλακές. Εφτασε σε έδαφος που ελέγχει η Κυπριακή Δημοκρατία μέσω των κατεχομένων και συνελλήφθη. «Όχι», μου απαντά και δίνει την δική του εξήγηση. «Η Κύπρος είναι κοντά στη Συρία, κοντά στο Λίβανο και την Τουρκία. Υπάρχουν πολλοί δρόμοι μέσω θάλασσας. Η Κύπρος χρειάζεται ένα στρατό περιμετρικά του νησιού για να μπορέσει να αντικρούσει αυτό το φαινόμενο. Αλλά και πάλι ο κόσμος θα έρχεται. Κανείς δεν μπορεί να τους σταματήσει. Τα προβλήματα που αντιμετωπίθζουν στην πατρίδα τους είναι πάρα πολλά. Προτιμούν να το ρισκάρουν και να φύγουν ελπίζοντας ότι θα ζήσουν στο δρομολόγιο. Θέλουν να φύγουν. Που να πάνε. Κύπρο, Ελλάδα, Ιταλία. Αυτοί είναι οι πιο κοντινοί μας προορισμοί».