Τα αίτια της συντριβής των Εργατικών

Μελετώντας κανείς τα στοιχεία που προέκυψαν από την κάλπη βλέπει κατ’ αρχάς ότι οι Εργατικοί συνετρίβησαν λόγω της πανωλεθρίας στη Σκωτία και της αδυναμίας να κερδίσουν οριακές περιφέρειες στην Αγγλία. Τα δεδομένα αυτά εξηγούνται με μία σειρά διαπιστώσεων.
 
Οι Εργατικοί αποδείχθηκε ότι αυτή την περίοδο είναι, πολύ χονδρικά, υπερβολικά αριστεροί για τους Άγγλους και όχι αρκετά αριστεροί για τους Σκωτσέζους. Το SNP κέρδισε με το 50% των ψήφων και 56 στις 59 έδρες στη Σκωτία όχι κυρίως ή όχι μόνο επειδή είναι το κόμμα που δεν κρύβει την επιθυμία για διάσπαση του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά διότι παρουσίασε μία σοσιαλδημοκρατική οικονομική και κοινωνική ατζέντα.
 
Οι Εργατικοί καταποντίστηκαν στη Σκωτία διότι ακόμα και πολλοί από αυτούς που ψήφισαν «όχι» στο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία τον περασμένο Σεπτέμβριο καταλογίζουν στα στελέχη του κόμματος ότι δεν προέβαλαν την αντίσταση που όφειλαν στην αυστηρή λιτότητα των Συντηρητικών – και βέβαια ότι συμμετείχαν στην «εκστρατεία εκφοβισμού» των Σκωτσέζων τον καιρό του δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία.
 
Στη δε υπόλοιπη χώρα είναι ενδεικτικό ότι οι Εργατικοί επικράτησαν κατά κύριο λόγο στη βορειοανατολική Αγγλία, τον πάλαι ποτέ βιομηχανικό πνεύμονα της χώρας που αποδιαρθρώθηκε από τη Μάργκαρετ Θάτσερ, αλλά και στο Λονδίνο της μεγάλης ανισότητας και του αυξανόμενου αριθμού των μελών της κατώτερης μεσαίας τάξης και της εργατικής τάξης που τα βγάζουν δύσκολα πέρα.
 
Η νίκη των Συντηρητικών στην υπόλοιπη Αγγλία δείχνει ότι κατά βάση οι Άγγλοι ανήκουν στην πλειοψηφία τους σε μια σχετικά εύπορη μεσαία τάξη, ιδεολογικώς και ενστικτωδώς συντηρητικοί σε αντιλήψεις και πεποιθήσεις, αν όχι θετικά τουλάχιστον όχι αρνητικά διακείμενοι στην αμφισβήτηση της κυριαρχίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα βρετανικά πράγματα.
 
Όλα αυτά βέβαια δε θα έφερναν τον Ντέιβιντ Κάμερον αυτοδύναμο στην εξουσία αν δεν υπήρχε και η επιτυχημένη προεκλογική εκστρατεία των Συντηρητικών – ανιαρή θέλει κανείς, γκρίζα θέλει, σίγουρα πάντως επιτυχημένη εκ του αποτελέσματος.
 
Η έμφαση δόθηκε σε δύο σημεία. Πρώτον, στους βελτιωμένους δημοσιονομικούς δείκτες που εύκολα δίδουν ένα μήνυμα οικονομικής σταθερότητας, ειδικά από τη στιγμή που ο αντίπαλος, οι Εργατικοί, δείχνουν να μην έχουν ένα σαφές οικονομικό μήνυμα. Δεύτερον, στην προειδοποίηση για το «χάος» που θα προξενούσε μια συγκυβέρνηση Εργατικών-Σκωτσέζων εθνικιστών. Αυτό το μήνυμα τονίστηκε ιδιαίτερα την τελευταία εβδομάδα πριν τις εκλογές, επίσης από όσο φαίνεται με επιτυχή αποτελέσματα για τους Τόρις.
 
Ο ηγέτης των Εργατικών στη Σκωτία, Τζιμ Μέρφι, ο οποίος ούτε καν εξελέγη, το έθεσε σωστά όταν περιέγραψε πώς οι Εργατικοί συνεθλίβησαν μεταξύ δύο εθνικισμών: ο ένας φώναζε πως αν οι Σκωτσέζοι ψηφίσουν SNP θα έχουν στην Ντάουνινγκ Στριτ του Εργατικούς και σίγουρα όχι τους Συντηρητικούς. Ο άλλος προειδοποιούσε πως αν οι Άγγλοι ψήφιζαν Εργατικούς θα βρίσκονταν με το SNP στην εξουσία.
 
Σε όλα αυτά δε πρέπει να προσθέσει κανείς και την πολύ καθυστερημένη απόφαση του Εντ Μίλιμπαντ να δείξει στο κοινό χαρακτηριστικά ηγέτη, που και πάλι υστερούσαν έναντι του πολύ πιο «φυσικού» στην επικοινωνία Ντέιβιντ Κάμερον.