Εμπειρία ζωής: Ορθοπεταλιές 658 km για κάθε γελαστό μουτράκι -video-

Παρά τη σωματική κούραση, αφού ο αρχικός στόχος της κάλυψης 500 km με ορθοπεταλιές σε ολόκληρη την ελεύθερη Κύπρο, ξεπέρασε κάθε προσδοκία αγγίζοντας τα 658 km, η νεαρή ποδηλάτης πάντοτε με χαμόγελο και καλή διάθεση, έκλεψε τις καρδιές όλων από όσες περιοχές πέρασε με το ποδήλατό της, προκαλώντας συγκίνηση για την ευγενή πρωτοβουλία και την ευαισθησία της για τον πάσχοντα συνάνθρωπο.

Για το τολμηρό ποδηλατικό εγχείρημά της, η Μαρίνα Θεοδώρου μίλησε στο riknews:
"Επρόκειτο για πολύ μοναδική και πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα. Η διαδρομη, αν και δύσκολη και μεγάλη, δεν με φόβισε καθόλου και δεν είχα κάνει τη σκέψη, ούτε για ένα λεπτό, πότε θα τελειώσει, γιατί ο σκοπός ήταν ιερός. Αντιθέτως ανυπομονούσα για τη μετάβαση στην επόμενη κοινότητα και τη συλλογή εισφορών".

Με τον ενθουσιασμό της άδολης προσφοράς και την ωριμότητα συνειδητοποιημένου κοινωνικά πολίτη, παρά το νεαρό της ηλικίας της, η 26χρονη Μαρίνα ξεδιπλώνει την 5 ημερών ποδηλατική "περιπέτειά" της με ευχάριστο τρόπο σαν σε προσωπικό ημερολόγιο. Ας απολαύσουμε τις περιγραφές της:
"Η πορεία μου ξεκίνησε στις 20 Ιουνίου από τη Λακατάμια, με τελικό πρώτο προορισμό τον Καλοπαναγιώτη. Σχετικά εύκολη και μικρή διαδρομή, με συνοδούς τους γονείς μου, καθώς και τη Μαρία και τον Κυριάκο (νοσηλευτική ομάδα) που τους ευχαριστώ ιδιαιτέρως.
Τη 2η μέρα, κατέβηκα στη Λινού, όπου και έλαβα μέρος σε αγώνα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδηλασίας, που θα τερμάτιζε στον Κύκκο. Έπειτα, συνέχισα για Κάμπο Τσακκίστρας, Παχύαμμο, Πόλη Χρυσοχούς, Στρουμπί και τέλος, στην Πάφο, όπου και διανυκτέρευσα.
Την 3η μέρα, πήγα Λεμεσό, με τελικό προορισμό της ημέρας το Πεντάκωμο, όπου και φιλοξενηθήκαμε. Τη 2η και 3η μέρα, μαζί μας είχαμε την νοσηλεύτρια και φίλη Χρυστάλλα, που επίσης ευχαριστώ πολύ.
Την 4η μέρα, ξεκινήσαμε από Πεντάκωμο προς Λάρνακα και έπειτα Πρωταρά, με τη συνοδεία του νοσηλευτή Μάρκου, τον οποίο και ευχαριστώ".

Ξεχωριστή θέση σε αυτό το ξεδίπλωμα ψυχής, κατέχει στο ημερολόγιο της Μαρίνας η επίσκεψη στον κατασκηνωτικό χώρο των παιδιών του Συνδέσμου "Ένα Όνειρο, Μια Ευχή", στην Αγία Νάπα. "Περίμενα πώς και πώς τη στιγμή που θα αντίκριζα τα μουτράκια αυτών των παιδιών και θα εισέπραττα το χαμόγελό τους. Όλη η σωματική κούραση εξαφανίστηκε στη θέα των παιδιών δίπλα μου να μου μοιράζουν χαμόγελα και τους γονείς τους να με ευχαριστούν".
Και μετά την αναγκαία τονωτική ένεση, παρέα με αθώες ψυχούλες που υποφέρουν, η διαδρομή συνεχίζεται με ηθικό ακμαιότατο:
"Την 5η και τελευταία μέρα της πορείας μου, ξεκίνησα από τον Πρωτάρα με τελικό προορισμό τη Λευκωσία, όπου και πραγματοποιήθηκε ένα μικρό πάρτι σε καφετέρια στη Λακατάμια. Μέρος των εσόδων από τα ποτά και τα εδέσματα που προσφέρονταν εκείνο το βράδυ, προορίζονταν για ενίσχυση του συνδέσμου 'Ένα Όνειρο, Μια Ευχή'".
Ένα όνειρο ζωής για τη νεαρή ποδηλάτη στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Τι θα έχει να θυμάται από αυτή τη μοναδική εμπειρία;
"Ιδιαίτερα κουραστικές μέρες ήταν η 2η, που είχα και τον αγώνα προς τον Κύκκο και στο σύνολο κάλυψα 175 km, καθώς και η τελευταία, όχι μόνο λόγω της συσσωρευμένης σωματικής κούρασης των προηγούμενων ημερών, αλλά και εξαιτίας του ανέμου, που μου... πήγαινε κόντρα και με δυσκόλευε στην ποδηλασία μου.

Μεγάλη χαρά και δύναμη αντλούσα από τον απλό κόσμο στις διάφορες κοινότητες, που αν και δεν ήταν ενήμερος για την προσπάθεια μου αυτή, όταν τους έλεγα τι κάνω και για πιο σκοπό, απλόχερα δίνανε ό,τι είχαν από το υστέρημά τους. Ακόμα και ο πιο φτωχός, ο άνεργος, έριχνε στον κουμπαρά μου έστω και 20 σεντ, 1 ευρώ.
Περιστατικό που δεν θα ξεχάσω, είναι η στιγμή που μια κοπέλα που μας είχε δει στον δρόμο, μας προσπέρασε με το αυτοκίνητό της και μας σταμάτησε, τρέχοντας με 10 ευρώ στο χέρι για τη δική της εισφορά. Με μεγάλη συγκίνηση δέχθηκα και αρκετά τηλεφωνήματα από αγνώστους που είχαν ενημερωθεί για την πορεία μου από ραδιοφωνικές εκπομπές και με έπαιρναν τηλέφωνο για να με συγχαρούν και πληροφορηθούν πώς μπορούσαν να ενισχύσουν οικονομικά την προσπάθεια.
Γενικά, ήταν ένα πολύ όμορφο ταξίδι για μένα. Μια προσωπική πρόκληση, γιατί στα 16 χρόνια που ασχολούμαι με την ποδηλασία, δεν έτυχε να ξανακάνω τέτοια μεγάλη απόσταση και πόσο μάλλον για τέτοιο ευλογημένο σκοπό. Ξέρω ότι είχα τη βοήθεια του Θεού μαζί μου... Σημαντική ήταν και η βοήθεια των γονιών μου Θεόδωρου και Αντρούλας και του εκπροσώπου του σωματείου μου Αντρέα Κούτσιου, που τους ευχαριστώ ιδιαίτερα. Χωρίς αυτούς, δεν θα μπορούσε να στεφθεί επιτυχώς αυτή η πορεία μου.

Ευχαριστίες θα ήθελα να απευθύνω και σε όλο τον κόσμο που νοερά ήταν μαζί μου και αντλούσα δύναμη. Εύχομαι αυτή η πορεία να ενθαρρύνει και άλλους συμπατριώτες μας που επιθυμούν να βοηθήσουν συνανθρώπους μας με ανάλογο τρόπο, να τολμήσουν και να πάρουν τη μεγάλη απόφαση. Αρκεί να πιστέψει κάποιος στον εαυτό του και στις δυνάμεις του. Όλοι έχουμε τα δικά μας ταλέντα, προσόντα και ικανότητες, που μπορούμε να αξιοποιήσουμε για να χαρίσουμε πολλά χαμόγελα σε συνανθρώπους μας που το έχουν ανάγκη. Τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο αρκεί να τολμήσουμε για κάτι και να ακούσουμε την ψυχή μας".
Κι είναι ξεκάθαρο από τα λόγια της ότι αυτή η εμπειρία έκανε τη Μαρίνα πιο δυνατή, με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και πίστη στο στόχο: "Ποδηλατώντας προς τα βουνά του Κύκκου, σκεφτόμουν ότι μετά την ανηφοριά ακολουθεί η κατηφοριά, για ξεκούραση και βαθιές ανάσες. Έτσι και στη ζωή, μπορεί να χρειάζεται να καταβάλουμε πολλές δυνάμεις για να υπερβούμε τις ανηφόρες που συναντούμε, αλλά έχοντας πίστη στον εαυτό μας και βλέποντας αισιόδοξα το μέλλον, μπορούμε να τα καταφέρουμε".

Η Μαρίνα Θεοδώρου μοιράστηκε τη μοναδική εμπειρία της και με τους τηλεθεατές του ΡΙΚ και τους συναδέλφους Γαβριέλα Χριστοδούλου και Μιχάλη Χατζηγεωργίου, στην εκπομπή "Καλή σας Μέρα", στην οποία ήταν φιλοξενούμενη:

Riknews