Μήνυμα του ΠτΔ στην εκδήλωση για την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου

Η φετινή χρονιά σηματοδοτεί τη συμπλήρωση των 200 χρόνων από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, την ευγενέστερη και κορυφαία στιγμή της νεότερης ιστορίας των Ελλήνων.

Των Ελλήνων που με μόνο εφόδιο τον έρωτα τους για την ελευθερία, συμπύκνωσαν στην 25η Μαρτίου του 1821, την ιστορική τους διαδρομή και βούληση για απόκτηση του υπερτάτου αγαθού, της ελευθερίας τους.

Αμφισβητώντας με τον ξεσηκωμό τους κάθε μορφή δουλείας, καταπίεσης και τυραννίας, πέτυχαν, με θυσίες και αίμα, τη δημιουργία ανεξάρτητου Ελληνικού Κράτους, εμπνέοντας και τις επόμενες γενεές Ελλήνων για τους διαδοχικούς αγώνες που θα επακολουθούσαν για απελευθέρωση και των υπόλοιπων υπό ξένη κατοχή ελληνικών εδαφών.

Την ίδια στιγμή, μετέτρεψαν τη δική τους Παλιγγενεσία σε εξέχον γεγονός στην ιστορία της Ευρώπης και των υπόδουλων λαών ευρύτερα, αποτελώντας πηγή έμπνευσης του διεθνούς φιλελευθερισμού, αλλά και του κύματος αλληλεγγύης που οδήγησε ξένες δυνάμεις να συνδράμουν στη δημιουργία του ελληνικού κράτους, κατ’ αντίθεση με τις τότε πολιτικές που υπαγόρευε το καθεστώς της λεγόμενης Ιερής Συμμαχίας.

Η μεγαλόνησος, ως αναπόσπαστο κομμάτι του Ελληνισμού, συνεισέφερε στον εθνικό αγώνα όχι μόνο χρήματα και προμήθειες, αλλά και ενεργά συμμετέχοντας στον αγώνα της ελευθερίας. Χίλιοι Έλληνες της Κύπρου εθελοντικά έδωσαν, με την άμεση συμμετοχής τους το δικαίωμα η Κύπρος να συνεορτάζει την επέτειο της διακοσιετηρίδας, αισθανόμενη, δικαίως, μέρος της ελληνικής ανεξαρτησίας.

Πορευόμενοι πλάι πλάι προς την αθανασία, ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός και ο Οικονόμος Δοσίθεος με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, ο Χαράλαμπος Μάλης με τον Παπαφλέσσα, ο Μιχάλης Κυπραίος με τον Μακρυγιάννη, έδωσαν νόημα στις λέξεις ηρωισμός, θυσία, θάνατος, ελευθερία.

Ήταν ο Ανδρούτσος και ο Κολοκοτρώνης, ο Μιαούλης και ο Κανάρης, που ανέθρεψαν τον Μάτση και τον Παλληκαρίδη, που οδήγησαν στον Μαχαιρά και τον Αχυρώνα.

Αναντίλεκτα, το Έπος του 1821, ως ορόσημο της εθνικής μας συνείδησης, ορίζει το παρελθόν μας. Ταυτόχρονα, όμως, ορίζει το παρόν και το μέλλον μας.

Εκείνο που προέχει είναι με έργα ή πολιτικές να τιμήσουμε έμπρακτα το νόημα και τη σημασία της Εθνεγερσίας, συνειδητοποιώντας το δικό μας χρέος έναντι του Κυπριακού Ελληνισμού.

Ιδιαιτέρως τούτη τη χρονική περίοδο που Ελλάδα και Κύπρος αντιμετωπίζουν σημαντικές εθνικές προκλήσεις, το χρέος αυτό επιβάλλει πρωτίστως να πορευθούμε σε συνθήκες αρραγούς ενότητας και σύμπνοιας, προκειμένου να προσθέσουμε τη δική μας σελίδα στην Ιστορία του Έθνους, υπερασπιζόμενοι την επιβίωση του Ελληνισμού.

Την ίδια στιγμή, δεδομένης της συνεχιζόμενης, για 46 και πλέον χρόνια, τουρκικής κατοχής στην πατρίδα μας, το χρέος μας επιτάσσει μία αναδρομική πορεία στον αγώνα του 1821, ως πράξη αγωνιστικής αφύπνισης αλλά και μέσο εθνικής ανάτασης, ώστε να αντλήσουμε διδάγματα και δύναμη για τη συνέχιση και την καταξίωση του δικού μας αγώνα.

Αγωνιζόμαστε για την επίτευξη μιας λύσης που θα δημιουργεί ένα πραγματικά ανεξάρτητο και ελεύθερο κράτος, απαλλαγμένο από ξένα στρατεύματα και εγγυήσεις, όπως και οι ίδιοι οι αδελφοί της μητροπολιτικής Ελλάδας είχαν οραματιστεί το Κράτος τους πριν από 200 ακριβώς χρόνια.

200 χρόνια μετά από την Επανάσταση του 1821, στρέφοντας με βαθιά ευγνωμοσύνη το βλέμμα στο σθένος και το μεγαλείο ψυχής των ανθρώπων που ανέθρεψε το Ελληνικό Γένος, αλλά και όλων των αγωνιστών των εκάστοτε αγώνων του Έθνους, οδηγός της δικής μας πορείας θα συνεχίσει να είναι η παρακαταθήκη του οράματός τους για μια πραγματικά ελεύθερη πατρίδα.

Χρόνια Πολλά.