Στέφανος Στεφάνου :Βρισκόμαστε στο παρά ένα της διχοτόμησης

Το ΑΚΕΛ κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι παρακολουθεί και ακολουθεί τις αρνητικές εξελίξεις στο Κυπριακό.

Σε ομιλία του στο μνημόσυνο του ήρωα Γιώργου Χρυσάνθου Κλεάνθους, ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ Στέφανος Στεφάνου ανέφερε ότι η κυβέρνηση δεν δρα αποφασιστικά, ούτε αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων.

Τόνισε ότι η κατάσταση στο κυπριακό είναι περισσότερο από κρίσιμη και προειδοποίησε ότι η Κύπρος οδεύει ολοταχώς προς την οριστική διχοτόμηση.

Ο κύριος Στεφάνου επανέλαβε την πρόταση του ΑΚΕΛ για αξιοποίηση του φυσικού αερίου στις προσπάθειες επίλυσης του κυπριακού. Σημείωσε επίσης ότι και ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ είναι υπέρ της αξιοποίησης του φυσικού αερίου. Ωστόσο, πρόσθεσε, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αρνείται καν να συζητήσει αυτό το ζήτημα.

Ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ είπε επίσης ότι είναι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης που χειρίζεται το κυπριακό και έχει την ευθύνη για ότι προκύψει.

Αυτούσια η ομιλία Γενικού Γραμματέα ΚΕ ΑΚΕΛ Σ. Στεφάνου στο μνημόσυνο του Γιώργου Χρυσάνθου Κλεάνθους:

Σήμερα μας φέρνει εδώ το καθήκον. Το καθήκον να τιμήσουμε τη μνήμη ενός ήρωα του Λαϊκού Κινήματος και της Κύπρου. Του Γιώργου Χρυσάνθου Κλεάνθους, ενός εικοσάχρονου παλικαριού που έφυγε πολεμώντας για την ελευθερία της Κύπρου, για την αξιοπρέπεια του λαού μας.

Ο Γιώργος ήταν το τρίτο παιδί της πολύτεκνης οικογένειας του Χρύσανθου και της Παναγιώτας από τον Κάθηκα. Γεννήθηκε στις 27 Μαΐου 1954 στον Κάθηκα. Φοίτησε στο Δημοτικό σχολείο του χωριού του και ακολούθως στο Α΄Γυμνάσιο Πάφου απ’ όπου αποφοίτησε το 1972.

Ο Γιώργος ήταν ένα παιδί χαρισματικό. Ένα παιδί αγαπητό σε όλους, κοινωνικό δραστήριο. Από τα μαθητικά του χρόνια ήταν ενεργό στέλεχος της ΠΕΟΜ και της ΕΔΟΝ. Το 1972 κλήθηκε να υπηρετήσει στην Εθνική Φρουρά, ενώ την ίδια περίοδο τού είχε παραχωρηθεί υποτροφία για σπουδές στη Τσεχοσλοβακία. Το καλοκαίρι του 1974 ο Γιώργος προετοιμαζόταν να ανοίξει τα φτερά του στη ζωή. Θα απολυόταν από τον στρατό, θα έφευγε για σπουδές, όλη η ζωή απλωνόταν μπροστά του. Μα το τσεκούρι της προδοσίας του 1974 έκοψε βίαια τη ζωή του, όπως τόσων και τόσων άλλων παλικαριών που έτρεξαν να υπερασπιστούν τη δημοκρατία και την πατρίδα.

Μαζί με τη ζωή του, χάθηκε και το νόημα της ζωής του Χρύσανθου και της Παναγιώτας. Η χαρά της ζωής έσβησε μαζί με τον γιο τους. Έμειναν με την πίκρα της απώλειας του παιδιού τους, το οποίο πλήρωσε τον λογαριασμό – μαζί με εκατοντάδες άλλα παιδιά της γενιάς του – που άλλοι δημιούργησαν προδίνοντας την Κύπρο μας.  

Πώς έφυγε; Ποιος του κρατούσε το χέρι εκείνες τις ώρες; Ποιόν να περίμενε να δει πριν κλείσει τα μάτια του για πάντα; Τι να σκέφτηκε εκείνη την ώρα; Άραγε να πονούσε; Άραγε να διψούσε; Ποιος ξέρει;  

Τι θα έκανε αν ήταν εδώ; Τι θα έλεγε αν ήταν εδώ; Πώς θα ήταν η ζωή του αν οι προδότες δεν άνοιγαν την πόρτα στον Αττίλα; Πολύ πιθανόν θα πήγαινε για σπουδές, θα γινόταν επιστήμονας και θα δημιουργούσε στη ζωή. Θα παντρευόταν, θα στεκόταν όμορφος με το γαμπριάτικο κοστούμι του ανάμεσα στους περήφανους γονείς του. Θα αγκάλιαζε τρυφερά τα παιδιά του και έπειτα τα εγγόνια του. Θα έχτιζε τη ζωή του όπως ονειρεύεται κάθε νέος και νέα.

Πόσες και πόσες ζωές άλλαξαν το μαύρο καλοκαίρι του 1974. Πόσος πόνος, πόσο αίμα, πόσο δάκρυ πότισε την κυπριακή γη.

Πέρασαν 27 χρόνια μέχρι να εντοπιστούν τα οστά του Γιώργου Κλεάνθους ο οποίος δέχτηκε πυρά κατά τη διάρκεια επιχείρησης εναντίον Τούρκων στρατιωτών στο Πέκκιογιου και μέχρι να τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο απεβίωσε. Ο Γιώργος ήταν ο πρώτος νεκρός του 298 Τ.Π. και τάφηκε στο κοιμητήριο Κωνσταντίνου και Ελένης σε ομαδικό τάφο, χωρίς η οικογένεια του να γνωρίζει πού ακριβώς τον έθαψαν.

Η ιστορία κάθε ήρωα της αντίστασης στο πραξικόπημα και της υπεράσπισης της πατρίδας μας ενάντια στην τουρκική εισβολή συγκλονίζει.

Γιατί συνειδητοποιούμε πόσο μεγαλειώδης ήταν η θυσία τους. Ο Γιώργος θα μπορούσε να γυρίσει την πλάτη του, θα μπορούσε να φύγει για να γλυτώσει. Το τάγμα του ήταν αποψιλωμένο και αποδιοργανωμένο αφού οι πλείστες δυνάμεις του κατά το πραξικόπημα είχαν ταχθεί να πολεμούν τους μακαριακούς που αντιστέκονταν. Τα πολεμοφόδια ήταν λιγοστά. Με σχεδόν άδεια χέρια έστελναν οι πραξικοπηματίες  τα παιδιά μας να πολεμήσουν στην πρώτη γραμμή ενώ οι περισσότεροι απ’ αυτούς έμειναν στην ασφάλεια των μετόπισθεν. Μα ο Γιώργος δεν γύρισε την πλάτη στο χρέος του. Ήταν αλλιώς γαλουχημένος από το μεγάλο σχολείο του Λαϊκού Κινήματος. Τίμησε στην πράξη τα ιδανικά που του δίδαξε η πολιτική του συμμετοχή και δράση  στις γραμμές της Αριστεράς που τον έμαθε να είναι πιο πατριώτης από τους πατριώτες, πιο μαχητής από τους μαχητές.  

Τώρα είναι η σειρά μας να τιμήσουμε τη θυσία αυτών των παιδιών που έδωσαν τη ζωή τους για τον τόπο μας, τον οποίο υπερασπίστηκαν με το αίμα τους.

Ο μόνος τρόπος να δικαιωθεί η θυσία τους, να μην αφήσουμε το αίμα τους να πάει χαμένο, είναι να καταφέρουμε επιτέλους να απελευθερώσουμε τον τόπο μας. Με λύση που να τερματίζει την τουρκική κατοχή και να επανενώνει τον τόπο και τον λαό στο πλαίσιο μιας δικοινοτικής, διζωνικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα όπως την περιγράφουν τα σχετικά ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών. Αυτή είναι η βάση λύσης που έχουν συμφωνήσει μεταξύ τους οι δύο πλευρές από το 1977 και έκτοτε έχει επιβεβαιωθεί από την πλευρά μας πολλές φορές, ενώ αυτή η λύση έχει υιοθετηθεί σε πολλά ψηφίσματα του ΟΗΕ.

Η λύση θα λυτρώσει τον τόπο μας από πολλούς κινδύνους και δεινά. Δυστυχώς όμως η κατάσταση στο Κυπριακό είναι δύσκολη, εξαιρετικά δύσκολη. Περισσότερο από κρίσιμη. Βρισκόμαστε στο παρά ένα της διχοτόμησης. Η Τουρκία εμφανίζεται πιο προκλητική από ποτέ. Προωθεί επίσημα πλέον τη λύση δύο κρατών, παραβιάζει κατ’ εξακολούθηση την κυπριακή ΑΟΖ, προκαλεί με τη δημιουργία τετελεσμένων στην Αμμόχωστο τα οποία παραβιάζουν ψηφίσματα του ΟΗΕ. Όλα αυτά συνέβησαν τα τελευταία χρόνια και αποτελούν αποτέλεσμα του ναυαγίου στη διάσκεψη του Κραν Μοντανά. Η αποτυχία χρεώθηκε από τον Γ.Γ. του ΟΗΕ στις δύο κυπριακές πλευρές ενώ η  Τουρκία έφυγε απενοχοποιημένη. Ήταν απολύτως προβλεπτό ότι μια τέτοια συγκυρία θα τύγχανε εκμετάλλευσης από την Τουρκία για να δημιουργήσει νέα τετελεσμένα και να προωθήσει τους διχοτομικούς της σχεδιασμούς για την Κύπρο. Το έκανε στο παρελθόν, το κάνει και τώρα. Ο Ν. Αναστασιάδης όμως και η κυβέρνησή του δεν κινήθηκαν ούτε και τότε, δεν κινούνται ούτε και τώρα για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων. Παρακολουθούν και ακολουθούν τις αρνητικές εξελίξεις αντί να δράσουν αποφασιστικά και συγκεκριμένα αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες. Τι πρέπει να γίνει και πως μπορούμε να δημιουργήσουμε δυναμική επανέναρξης των διαπραγματεύσεων, υποδείξαμε στον Πρόεδρο και τον περασμένο Δεκέμβριο. Το τονίζει και ο Γ.Γ. του ΟΗΕ στην τελευταία του Έκθεση για την ανανέωση της θητείας της Unficyp. Ο κ. Γκουτέρες ζητά να αξιοποιηθεί ο παράγοντας του φυσικού αερίου για να λειτουργήσει ως καταλύτης για λύση. Αυτή είναι η δική μας πρόταση, την οποία ο Πρόεδρος αρνείται καν να συζητήσει. Δεν μπορούμε να τον αναγκάσουμε να την αποδεχθεί. Εμείς προσπαθούμε να βοηθήσουμε για να βγει η πατρίδα μας από τις επικίνδυνες ατραπούς που έχει βρεθεί. Στον Πρόεδρο εναπόκειται πως θα ενεργήσει. Αυτός χειρίζεται το Κυπριακό κι αυτός έχει την ευθύνη για ό,τι προκύψει. Κι αυτό που συμβαίνει είναι ότι ολοταχώς οδεύουμε προς την οριστική διχοτόμηση.

Μπροστά στην κρισιμότητα των εξελίξεων επιβάλλεται να δράσουμε, να σπρώξουμε τα πράγματα μπροστά. Το ΑΚΕΛ είναι πάντα έτοιμο να συμβάλει σε αυτή την προσπάθεια. Πρέπει όμως να θέλει κι ο Πρόεδρος.

Σαρανταεφτά χρόνια μετά και ακόμα αναρωτιόμαστε. Πώς θα ήταν η Κύπρος αν δεν γινόταν πραξικόπημα άρα ούτε και εισβολή; Πώς θα ήταν η Κύπρος αν άφηναν τον λαό να ζήσει ενωμένος στο κοινό του σπίτι; Δύσκολο να προβλέψει κανείς, αλλά πολύ πιθανό να μην ζούσαμε τις τραγωδίες που ζήσαμε. Το βέβαιο είναι ότι όλοι μπορούμε να φανταστούμε πώς θα είναι η Κύπρος αν καταφέρουμε να την απελευθερώσουμε και να την επανενώσουμε. Μια πατρίδα χωρίς στρατούς, χωρίς συρματοπλέγματα, μια πατρίδα που οι άνθρωποι της θα μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθεροι από τη μια άκρη ως την άλλη του νησιού μας, θα απολαμβάνουν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες τους. Μια πατρίδα που οι νέοι της θα δημιουργούν σε συνθήκες μόνιμης ειρήνης και ασφάλειας το μέλλον τους και θα δώσουν στη χώρα μας άλλη πνοή, άλλη προοπτική.

Έτσι θα είναι η Κύπρος αν καταφέρουμε να την λυτρώσουμε, αν καταφέρουμε να επιλύσουμε το Κυπριακό και την επανενώσουμε.

Και αυτό θα είναι το καλύτερο μνημόσυνο για τους ήρωες μας. Το καλύτερο μνημόσυνο για τον Γιώργο μας

Αιωνία η μνήμη σου Γιώργο Κλεάνθους. Η αγάπη και η ευγνωμοσύνη μας για ό,τι έκαμες για την πατρίδα μας, θα σε συνοδεύει για πάντα.